Dzwonią wszędzie i nikogo już nie dziwią. Telefony komórkowe to wynalazek upowszechniony w ciągu ostatnich zaledwie dwudziestu lat. Niewiele osób wie jednak, że próby realizacji takiego projektu, przenośnego telefonu, trwały już od dziesiątek lat, a ich nasilenie przypadło na okres drugiej wojny światowej. Oczywiście, tak jak przy okazji większości wynalazków, motorem sprawczym było tu wojsko i obronność, potrzeba lepszej komunikacji, łączności. Pierwszy telefon, który dziś uznawany jest za prototyp komórki, powstał w latach pięćdziesiątych. Utworzyła go szwedzka firma Ericsson, do dziś będąca potentatem na rynku telefonii przenośnej.

Telefon ten w niczym nie przypominał maleńkich płytek, których dziś czasem nie możemy odnaleźć w torebce czy plecaku. Ważył aż czterdzieści kilogramów. Nie był też tak tani, jak nasze telefony, kosztował bowiem równowartość samochodu. Widać więc od razu, jak daleką drogę pokonała telefonia komórkowa od tych nie tak wcale zamierzchłych czasów.

Pierwsza wiadomość SMS (z języka angielskiego Short Message Service) została wysłana w 1992 roku. Dziś można je wysyłać i odbierać zarówno na komórkach, jak i na telefonach stacjonarnych. Jednak popularność smsów zawdzięczamy… nastolatkom. Początkowo były to bowiem wiadomości wewnętrzne każdej sieci. Służyły do informowania o promocjach czy naprawach. Abonenci mieli być przede wszystkim ich odbiorcami. Szybko okazało się jednak, że chętnie je piszą. Zwłaszcza młodzi. I choć początkowo można je było wysyłać tylko w ramach jednej sieci, szybko się to zmieniło pod presją użytkowników.

Dziś komórką dysponuje każdy, istnieją specjalne wersje telefonów przystosowane do użytkowania przez dzieci, osoby starsze, niewidomych, osoby niedosłyszące. Niektóre mają możliwość instalacji dwóch kart SIM, a co za tym idzie korzystania z usług dwóch operatorów jednocześnie. Inne są specjalnie zaprojektowane dla osób lubiących sporty ekstremalne (są bardzo odporne na wstrząsy, uderzenia, zarysowania).

Jeśli w nowoczesnej komórce zepsuje się funkcja dzwonienia, prawdopodobnie nawet tego nie zauważysz. Najnowsze modele mają bowiem tyle atrakcji, że o pierwotnym przeznaczeniu aparatu – telefonowaniu – wielu mogło już dawno zapomnieć.

Przede wszystkim telefony są łączone już od dawna z radiem i odtwarzaczem, mp3, mp4. Dzięki temu stają się przenośnymi odtwarzaczami muzyki. Można ich więc słuchać podróżując, ale i uprawiając sport. Dlatego niektóre z nich mają wbudowane krokomierze, pulsometry i inne tego typu atrakcje. A jeśli nie mają, to prawdopodobnie jakieś sportowe dodatki można im zainstalować. Bo przecież większość komórek ma możliwość łączenia się z internetem i bezproblemowego surfowania w sieci. Łatwiejsze może się to okazać na ekranie dotykowym, który jest coraz częściej spotykanym gadżetem w telefonach przenośnych. Ekran ten dostosowuje się do pozycji, w jakiej go trzymamy (ekran może być wyświetlany poziomo lub pionowo), a obsługujemy go palcem albo specjalnym patyczkiem, zwanym rysikiem.

Nikomu nie trzeba przypominać o krótkich wiadomościach tekstowych, zwanych popularnie smsami, które są równie podstawową funkcją telefonów jak dzwonienie. Poza nimi są jeszcze MMS, wiadomości obrazkowe, które umożliwiają wysyłanie obrazków. A skąd wziąć te obrazki? Można je oczywiście ściągnąć na komórkę z internetu, ale można też samemu zrobić zdjęcia i przesłać znajomym. W tej chwili większość aparatów na rynku ma wbudowany aparat, a niektóre również kamerę wideo. Pozwalają nakręcić krótki film i zrobić do kilkuset zdjęć, liczba zależy od wybranej jakości zdjęć oraz karty pamięci, jaką w telefonie mamy. Niektóre telefony mają wbudowane naprawdę świetne aparaty, którymi można wykonać bardzo dobre zdjęcia na poziomie amatorskim. Dla profesjonalistów pozostają aparaty fotograficzne do kupienia oddzielnie, w sklepie. Warto wiedzieć, że do większości telefonów można dokupić większą kartę pamięci, w ten sposób zmieścić na nim większą ilość muzyki czy zdjęć.

Komórki są nieodzowną częścią naszego życia, i nie uda nam się już z nich zrezygnować. Trzeba jednak umieć się zachować i wiedzieć, kiedy należy komórkę wyciszyć, a kiedy wyłączyć. Przede wszystkim nie należy rozmawiać przez telefon w tramwaju ani na ulicy. A już na pewno nie należy używać nazwisk, podawać adresów. Jest to niekulturalne, poza tym nigdy nie wiadomo, kto jedzie z nami w wagonie. Rozmowy na ulicy, choć często spotykane, również nie są w dobrym tonie. Oczywiście nie chodzi o pytanie o drogę! Jeśli nie możemy gdzieś trafić, oczywiście zadzwońmy do oczekującej nas osoby dopytać o drogę. Komórka jest od tego, aby z niej korzystać, a spóźniać się jest zupełnie nieelegancko. Natomiast omawianie wszystkich ostatnich odcinków ulubionego serialu z koleżanką, tylko dlatego, że mamy do niej darmowe rozmowy, nie powinno się odbywać na ulicy. Jest to oznaką złego wychowania.

Kiedy wyłączyć komórkę? Zawsze, kiedy wskazują na to znaki umieszczone w danym pomieszczeniu. Poza tym w kinie, w teatrze, na poczcie, w aptece. Absolutne minimum to wyciszenie aparatu wibracji. Ponieważ będą one słyszalne dla najbliżej siedzących osób, powinniśmy uciekać się do tego rozwiązania wyłącznie w sytuacji, kiedy oczekujemy na bardzo ważny telefon. Podczas rozmów biznesowych telefon dzwonić nie powinien. A już na pewno nie podczas rozmowy o pracę! Na żadne stanowisko nie zostaniemy przyjęci, jeśli nie potrafimy zapamiętać tak prostej zasady! Dzwoniący podczas rozmowy rekrutacyjnej telefon to oznaka skrajnego braku szacunku, pokazuje, że albo mamy patologiczne kłopoty z koncentracją, albo na pracy zupełnie nam nie zależy. Przepraszanie, mówienie, że czekamy na ważny telefon w spawie życia i śmierci niewiele zmieni, chyba, że powiecie o tym już na wstępie rozmowy, oczywiście przepraszając za to i pytając, czy mimo to możecie wziąć udział w rozmowie. Jeśli nie pamiętacie o telefonie w tak ważnym momencie, to czy podczas spotkania z kluczowymi klientami będzie inaczej?